Contra todas as violencias cara ás mulleres e ás nenas
25 Novembro, 2015
0

Ourense en Común participou activamente na elaboración do Manifesto municipal como resposta ao compromiso que o grupo adquiriu contra a violencia machista e os feminicidios que mes a mes sucédense en España.

MANIFESTO 25 de novembro de 2015

Combatir a violencia de xénero é a mellor forma de avanzar cara a igualdade. Tal é como afirma a ONU na conferencia de Beijín en 1995, a violencia contra as mulleres é un obstáculo para lograr os obxectivos de igualdade, desenvolvemento e paz, ademáis menoscaba o goce dos dereitos humanos e as liberdades fundamentais.

Os abusos e agresións contra as mulleres e as nenas son unha grave vulneración dos dereitos humanos e supoñen a manifestación máis violenta das desigualdades sociais existentes entre homes e mulleres.

A violencia de xénero existiu como un fenómeno invisible durante décadas, sendo unha das manifestacións máis claras da desigualdade, subordinación e das relacións de poder dos homes sobre as mulleres. A constatación da existencia desta situación, marcará un antes e un despois na consideración legal e social dos dereitos e liberdades das mulleres. De feito, xa en 1980, a II Conferencia Mundial sobre a Condición Xurídica e Social da Muller, establecía que a violencia contra as mulleres supón o crime máis silenciado do mundo.

Tomando como referencia as reflexións internacionais en torno á violencia de xénero, e desde o convencimiento da necesidade dunha loita activa desde todos os ámbitos sociais, políticos, económicos e culturais, que permita a superación dos actuais obstáculos que dificultan ou imposibilitan a igualdade real e efectiva entre mulleres e homes, España aproba, por unanimidade de todos os grupos parlamentarios, a Lei Orgánica 1/2004, de 28 de decembro, de Medidas de Protección Integral contra a Violencia de Xénero. Esta lei, no seu artigo 1.1., define a violencia de xénero como aquela que, “como manifestación da discriminación, a situación de desigualdade e as relacións de poder dos homes sobre as mulleres, exércese sobre estas por parte de quen sexan ou sexan as súas cónyuges ou de quen estean ou estean ligados a elas por relacións similares de afectividad, aínda sen convivencia”, e “comprende todo acto de violencia física e psicolóxica, incluídas as agresións á liberdade sexual, as ameazas, as coacciones ou a privación arbitraria de liberdade”.

Pero hoxe tampouco debemos esquecer esas manifestacións de violencia de xénero que transcorren en ámbitos distintos á parella, que poden ser tanto ou máis graves que ás que fai referencia o artigo 1.1 da Lei. Por iso existen unha gran cantidade de vítimas invisibles que non contan en ningunha cifra oficial.

Trátase dun problema estructural, directamente vinculado ás diferentes situacións de poder en que as persoas se atopan por razón do seu xénero. En consecuencia, o único modo eficaz de enfrontar as causas da violencia sexista pasa polo avance da igualdade real e efectiva entre todas as persoas.

Posto que o problema social da violencia contra as mulleres presenta múltiples dimensións, ademais de contextualizalo nunha visión estructural, esixe unha resposta global. Non é suficiente con actuacións dirixidas a erradicar as discriminaciones máis evidentes, senón que deben integrarse armónicamente dúas grandes áreas de actuación: a prevención e a atención institucional.

Desde o ano 1995, 1.378 mulleres foron asasinadas polo terrorismo machista. Neste ano oficialmente contabilizáronse 48 casos. Sen embargo, ascenden a 93 os asasinatos de mulleres cometidos por homes, se incluimos nesta cifra eses casos que transcorren en ámbitos distintos á parella. Mulleres e menores sofren a violencia patriarcal en múltiples formas.

Por iso, é fundamental:

Dar a cara neste tipo de actos porque visibilizan o movemento social, fan que todo o mundo saiba o que está pasando. Non imos a permitir máis violencia de ningún tipo en ningún lugar. Pero, a loita non é unha data marcada no calendario. A loita é diaria, cotiá, debe vivir en todos os aspectos da nosa vida. Temos que ter ese espírito rebelde cando imos traballar, cando facemos deporte, cando opinamos, dentro e fora dos fogares. Porque así é como se consegue, non deixando nin un pequeno espazo para que o patriarcado siga vivo.

Toda a sociedade, e especialmente as súas organizacións e institucións, temos que comprometernos nesta loita contra a violencia hacia as mulleres, así como na asistencia a todas as mulleres que sofren violencia, independientemente da situación administrativa en que se atopen e sen incurrir na victimización múltiple nos procesos de atención. A finalidade básica é apoiar ás mulleres no seu proceso de recuperación, empoderamiento e procura da plena autonomía.